Zeg nooit nooit

Bijna een jaar geleden deed ik mee aan de Iron Viking, één van de zwaarste marathons (zo niet dé zwaarste) ter wereld.

Ruim 42km, meer dan 100 hindernissen en zo'n 2800m hoogteverschil overwinnen. Binnen 7,5 uur!

 

Toen ik in 2017 over de finish kwam, heb ik weken lang geroepen dat ik het NOOIT WEER zou doen...
Maar zeg nooit nooit, want dat ik mijn eigen doelstelling van 6,5 uur niet heb gehaald, bleef mij irriteren.

 

Vorig jaar deed ik er 6u56 over, maar met de kennis die ik nu heb, ben ik er van overtuigd dat ik mijn doel nu wel kan gaan halen: binnen 6u30 finishen. 

 

In de komende maanden ga ik me weer voorbereiden op deze enorme uitdaging, zo nu en dan een blog hierover schrijven en uiteraard het resultaat met jullie delen.

De eerste voorbereidingen zijn al begonnen.

Zo ben ik sinds 2 weken weer intensiever bezig met krachttraining, waarbij ik duidelijk meer aandacht besteed aan mijn rug. Eén van mijn zwakke punten is dat ik ontzettend slecht ben in mijzelf optrekken.

Met al die hindernissen waar je overheen moet klimmen is dat wel echt een verbeterpunt voor mezelf.

 

Ook het hardlopen heb ik weer opgepakt. Een paar nieuwe hardloopschoenen gekocht (de vorige waren na 2 jaar toch écht aan vervanging toe) bij mijn partner Runnersworld in Utrecht.

Omdat het terrein behoorlijk heuvelachtig is, maak ik veelvuldig gebruik van de loopband die ik dan in de komende maanden steeds steiler ga zetten.

 

 

Zeg dus nooit nooit, want zo lang je je eigen doel nog niet hebt gehaald, zal je niet tevreden en klaar zijn.

En daar is niks mis mee. Als je écht iets wil, zal en blijf je ervoor werken, trainen, leren totdat je je doel wél hebt gehaald. Pas dan kun je voldaan en tevreden zijn, zonder dat er een (klein) stemmetje in je achterhoofd blijft zeggen dat je het kan.

De ene keer gaat dat sneller en makkelijker dan de andere keer, maar de rust komt pas als doelstellingen gehaald zijn. En als je dat niet alleen kan, dan lukt het wel met hulp. Als je maar om hulp durft te vragen.