Iron Viking 2017

Ik heb het gehaald!!

Zondag 21 mei stond ik om 07:00 op, zat ik om 08:00 in de auto om naar Spaarnwoude te gaan en ging ik om 10:00 van start aan wat de zwaarste marathon ter wereld is: De IRON VIKING.

 

De eerste 20 km gingen wel, maar langzaam maar zeker begon de warmte ook mee te spelen. Het was die dag rond de 20-21 graden, zonnetje en niet veel wind.

Doordat er weinig punten waren waar je water kon drinken, begon de kramp langzaam maar zeker steeds vaker te komen. 

 

De kramp werd dan zo intens, dat er maar 1 optie was: wandelen tot het weg was. Dat gebeurde bij 20 km, 25, 30, 35km en daartussen ook diverse malen. Ik heb nog nooit zoveel en zo vaak kramp gehad en wat mij betreft, ook nooit weer. Ik durf gerust te zeggen dat ik mezelf meerdere keren flink ben tegen gekomen. Een paar keer heb ik zelfs aan opgeven gedacht, vooral rond de 30 & 35 km. Onderweg dacht ik een paar keer aan mijn trainingen en opleiding die ik ooit als militair bij luchtmobiel heb gehad. Die waren minder intens kan ik je vertellen.

 

Maar ik wilde niet opgeven, niet voor mezelf en niet voor de Hersenstichting. En dan zijn er je mede Vikingen, net zo gestoord als ikzelf. Je helpt elkaar, praat met elkaar, motiveert elkaar. Uit alle windstreken kwamen ze vandaag. Ik heb gesproken met Duitsers, Engelsen, Belgen, Brabanders, Friezen.... Het feit dat je allemaal die 42km wil volbrengen en dat je allemaal je pijnlijke en moeilijke momenten kent, bindt. Dát maakt het mooi, dát maakt het allemaal waard: samenwerken en samen de finish willen halen.

 

In de laatste 8 á 9km kwam ik Leander tegen, student uit Nijmegen. Hij deed ook Iron Viking, ook voor het eerst. We besloten om samen de finish te halen, elkaar er doorheen slepen, net zo lang tot we boven op de finish zouden staan. Onderweg aan toeschouwers regelmatig vragen hoe laat het was, zodat we konden bepalen hoeveel tijd we nog hadden voor die laatste kilometers. 

 

En dan is daar de finish: na 6 uur en 56 minuten rennen, joggen, wandelen, 42 km, 100 hindernissen, kramp, vermoeidheid en jezelf tegenkomen sta je bovenaan de laatste hindernis en ben je klaar. 

Een opluchting dat ik het heb gehaald. En dan denk je nog maar aan een paar dingen: de modder uit je oren spoelen, eten, drinken, naar huis.... en: dit was eens maar nooit weer.

 

Iedereen die een donatie heeft gedaan: BEDANKT!!